Ślady daktyloskopijne

Ślady daktyloskopijne ujawnione i zabezpieczone opisanymi wyżej metodami bada się następnie przy użyciu lup daktyloskopij­nych zaopatrzonych w specjalne podziałki, aparatu zwanego dakty­loskopem inwersyjnym i osobnych podziałek. Dla wydania katego­rycznej opinii daktyloskopijnej w Polsce przyjmowano 15 punktów ustalonych badaniem minucji (we Francji - 17, w Anglii - 16, w Niemczech - 15). Są to liczby zmienne i różne, są bowiem zależ­ne od stanu ilościowego populacji w danym kraju.

Badania daktyloskopijne w Polsce prowadzą wyłącznie pla­cówki techniczne Policji, gdyż tylko Policja dysponuje pełnym rejes­trem daktyloskopijnym, który dostarcza materiałów porównawczych (materiałem dowodowym są ślady ujawnione i zabezpieczone na miejscu zdarzenia). Twórcą pierwszego w świecie systemu nowo­czesnej klasyfikacji daktyloskopijnej był Galton (1888), lecz ogólne zasady jednolitego wzoru karty daktyloskopijnej ustalono dopiero na zjeździe międzynarodowym policji w Monaco w 1911 roku.

Obecnie w Polsce zbiór kart daktyloskopijnych z terenu całe­go kraju prowadzi Centralna Registratura Daktyloskopijna Central­nego Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Głównej Policji.

Według aktualnie obowiązującego w Polsce stanu prawnego daktyloskopowaniu może podlegać: podejrzany i oskar­żony (art. 65 k.p.k.) oraz osoba zatrzymana przez Policję, ale tylko wtedy, gdy jej tożsamości nie można ustalić winny sposób (art. 15 ust. 4 ustawy o Policji).

Zbiór kart daktyloskopijnych, o którym wspomniano wyżej, musi być odpowiednio sklasyfikowany, aby można z niego korzys­tać. W Polsce przyjęto system klasyfikacyjny według założeń berliń­skich (system Klatta). System ten jest omówiony dokładnie w wielu podręcznikach kryminalistyki. W całej Europie przyjęło się lub aktualnie przyjmuje się w pełni skompute­ryzowane systemy daktyloskopijne, oparte na nieco innych założeniach, jak np. systemy AFIS, PRINTRAK, MORPHO czy NEC.